Cees Smit beeldend kunstenaar

 

Biografie

 

Exposities

 

Over mijn werk

 
 
 
:
`Voortdurend werk ik aan een steeds groter wordende serie met de titel “Landschap zoekt maker”.

Cees Smit werkt aan een steeds verder uitdijend project met de titel “Landschap zoekt maker”. Smit zoekt de herinnering, verbeeld in landschappen, maar ook in scčnes aan het IJsselmeer bij Edam waarin zijn grootvader vaak een hoofdrol speelt. Het landschap activeert het geheugen, maar leidt het ook om de tuin. Vormt het landschap de herinnering, of juist andersom?

Smit  fotografeert plekken uit zijn jeugd, langs de IJsselmeerkust, in de duinen langs de Noordzee en in de weilanden van West Friesland. In zijn atelier maakt hij van de foto’s etsen, tekeningen en lino’s,  waarvan hij details fotografeert. Deze details leiden tot nieuw werk.

De oorspronkelijke plek is onherkenbaar geworden: “Ik fotografeer mijn werk, en vergroot bepaalde details uit. Deze details breng ik opnieuw aan in het zink, op papier of doek. De plek doet er niet meer toe. De herinnering heeft zich losgemaakt van het landschap, van het geheugen. Het landschap  heeft de maker gevonden”.

Het landschap rond de dijk is op natuurlijke wijze, door dijkdoorbraken, tot stand gekomen. De dijk echter is door mensenhand gevormd: er is gegraven, gebaggerd, er zijn takkenbossen neergelegd. Achter de IJsselmeerdijk liggen de poelen en de braken, en de “Dichte Gordijnen Stad” is mijn geboorteplaats.

Schelpen getuigen nog van de zee. Deze zoetwatermosselen en het opgedroogde wier activeren de herinnering van de maker. De fuiken in het meer, de symmetrie van de stokken, brengen heden en verleden samen, zetten de tijd stil. Boven water is er rond de fuiken nooit geluid, onder water woedt de strijd van de vissen voor hun bevrijding.

In het boekje van L. Dorsman, “Langs strand en dijken” (1913), staat over het tienstekelige stekelbaarsje geschreven: “Dit vischje hoort eigenlijk thuis in het zoete water, doch geraakt door sluizen en langs rivieren vaak in de zee”. Ik lees hierin de tragiek van de schepselen die tegen de stroom in gaan of zich laten sluizen. In de volksmond kreeg dit visje de bijnaam “het Moddermannetje”.

De dijk staat symbool voor bescherming, maar ook voor de barričre op weg naar de vrijheid, weg van de geboortegrond.

Mijn grootvader was ook een Modderman. Hij fietste elke ochtend langs de dijk in noordelijke richting, naar een plek waar zwaar werk moest worden verricht en ‘s avonds keerde hij weer terug in zijn zwarte werkpak. Hij rook naar teer en wanneer hij mij liefdevol optilde voelden zijn handen zo hard als het basalt waarmee de dijken zijn verzwaard; het grijs van dit basalt zal in geen enkel grafisch atelier ooit worden gevonden.